Şu Gençleri Bir Salın Artık!

Bugün toplumda hemen herkesin üzerinde uzlaştığı bir şikâyet var: Gençler değişti, gençler bozuldu, gençler artık eskisi gibi değil…

Sosyal medyada, televizyon ekranlarında, aile sohbetlerinde ve hatta akademik tartışmalarda gençlerin ahlakı, davranışları, değerleri ve gelecekleri sık sık gündeme getiriliyor. Gençler eleştiriliyor, yargılanıyor, zaman zaman da bir kuşağın bütün sorunlarının sorumlusu ilan ediliyor.

Peki, hiç kendimize şu soruyu soruyor muyuz: Bu gençleri kim yetiştirdi?

Bir gencin davranışlarını konuşurken onu yetiştiren aileyi, içinde büyüdüğü toplumu, izlediği televizyon programlarını, maruz kaldığı dijital içerikleri ve örnek aldığı yetişkinleri neden aynı ölçüde tartışmıyoruz?

Asıl çelişki belki de burada başlıyor.

Bugün televizyon ekranlarına baktığımızda, özellikle gündüz kuşağı programlarında yetişkinlerin sergilediği davranışlarla, kurulan ilişkilerle, kullanılan ifadelerle ve zaman zaman toplumsal değerleri zedeleyen tartışmalarla karşılaşıyoruz. Birbirine yöneltilen suçlamalar, aile ilişkilerinin mahremiyet sınırlarının ortadan kalkması, saygı ve nezaketin yerini alan üslup…

Bütün bunlar milyonlarca insanın gözü önünde yaşanıyor.

Üstelik bu programlarda çoğu zaman yetişkinlerin davranışları üzerinden bir tartışma yürütülürken, toplumun başka bir kesiminde gençlerin ahlakı sorgulanıyor.

Şimdi burada bir durup düşünmek gerekiyor.

Gençlere ahlak dersi veren yetişkinler, kendi davranışlarıyla nasıl bir örnek oluşturuyor? Çocukların ve gençlerin izlediği ekranlarda hangi değerler öne çıkarılıyor? Bir taraftan gençlerin sosyal medyada geçirdiği zamandan şikâyet ederken diğer taraftan televizyon ekranlarında hangi içeriklere alan açıyoruz?

Çünkü ahlak, yalnızca gençlere anlatılan bir kavram değildir. Öncelikle yaşanması, gösterilmesi ve örnek olunması gereken bir değerdir.

*Gençler, yalnızca söylediklerimizden değil, yaptıklarımızdan da öğrenir.*

Elbette bugünün gençlerinin önünde geçmiş kuşakların karşılaşmadığı büyük bir sınav var: Teknoloji.

Dijital dünya, gençlere sınırsız bilgiye ulaşma, kendilerini ifade etme, üretme ve dünyayla iletişim kurma imkânı sunuyor. Ancak aynı zamanda dezenformasyon, dijital zorbalık, mahremiyet ihlalleri, zararlı içerikler ve kontrolsüz tüketim gibi ciddi riskleri de beraberinde getiriyor.

Burada gençleri yalnız bırakmak da, bütün sorumluluğu onların omuzlarına yüklemek de doğru değil.

Çünkü bir çocuğun dijital dünyayla kurduğu ilişki, yalnızca onun bireysel tercihlerinden ibaret değildir. Bu ilişkinin şekillenmesinde aile, eğitim sistemi ve toplumsal çevre belirleyici rol oynar.

Bir çocuğun eline telefon verip saatlerce ne izlediğini, kimlerle iletişim kurduğunu, hangi içeriklere maruz kaldığını takip etmemek; ardından o çocuğu teknoloji bağımlılığıyla suçlamak, sorumluluğu yanlış yerde aramaktır.

Anne ve baba olmak yalnızca çocuğun fiziksel ihtiyaçlarını karşılamak değildir. Onun dijital dünyadaki varlığını da takip etmek, sınır koymak, rehberlik etmek ve en önemlisi güven ilişkisi kurmaktır.

Burada kontrolü yalnızca yasak koymak olarak da değerlendirmemek gerekir. Çünkü yasaklamakla bilinçlendirmek aynı şey değildir. Gençleri teknolojiden uzaklaştırmak yerine teknolojiyi doğru kullanmayı öğretmek zorundayız.

Ben bugünün gençlerine baktığımda, onları yalnızca eleştirilecek bir kuşak olarak görmüyorum. Aksine, çok erken yaşlarda çok fazla bilgiye, çok fazla tartışmaya ve çok fazla sorumluluğa maruz kalan bir kuşak görüyorum.

Kendi kimliğini oluşturmaya çalışırken dijital dünyanın dayattığı güzellik algılarıyla, başarı ölçütleriyle, tüketim alışkanlıklarıyla ve sosyal onay beklentileriyle mücadele eden bir kuşak…

Belki de biz yetişkinlerin anlamakta zorlandığı şey tam olarak bu: Gençler yalnızca bizim bıraktığımız dünyada yaşamıyor; bizim de henüz tam olarak tanımadığımız yeni bir dünyanın içinde büyüyor.

Bu nedenle onları anlamadan yargılamak, sorunları çözmek yerine kuşaklar arasındaki mesafeyi daha da büyütüyor.

Elbette her kuşakta olduğu gibi bugünün gençleri arasında da yanlış davranışlar sergileyenler var. Ancak birkaç örnek üzerinden koca bir kuşağı ahlaki bir sorgulamaya tabi tutmak ne adil ne de çözüm üretici.

Üstelik gençlerden beklediğimiz saygıyı, sorumluluğu, nezaketi ve ahlaki tutarlılığı önce kendi davranışlarımızla göstermek zorundayız.

Çünkü çocuklarımıza bıraktığımız en önemli miras, onlara söylediğimiz nasihatler değil, hayatları boyunca tanıklık ettikleri davranışlarımızdır.

Belki de artık gençlerin ahlakını tartışmayı biraz azaltıp yetişkinlerin sorumluluğunu daha fazla konuşmalıyız.

Televizyon ekranlarında neyi normalleştirdiğimizi, evlerimizde neyi örnek gösterdiğimizi, çocuklarımızın eline verdiğimiz telefonların içinde nasıl bir dünya bulunduğunu sorgulamalıyız.

Ve en önemlisi şu soruyu kendimize sormalıyız:

*Gençleri sürekli eleştiriyoruz. Peki, biz onlara nasıl bir dünya, nasıl bir toplum ve nasıl bir örneklik bırakıyoruz?*

Çünkü gençler bu toplumun dışında değil, tam da bizim içimizde yetişiyor.

Şu gençleri bir salın artık! Önce dönüp kendimize bakalım. Çünkü gençler bizim anlattıklarımızdan çok, onlara gösterdiğimiz hayatı yaşıyor.

Bir kuşağı suçlamak kolaydır. Asıl mesele, o kuşağı yetiştiren yetişkinlerin kendi sorumluluğuyla yüzleşebilmesidir.

• Etiketler
• #Gençleri
• # Salın
• # Artık